" /> رمان تبار زرین پارت ۳۲ - بی بی نار
دسته‌بندی نشدهرمان ازدواج اجباریرمان بادصبارمان بی گناهیرمان خان زادهرمان خان زاده هوس بازرمان سکانس عاشقانهرمان عروس ارباب زادهرمان عقابرمان کیش و ماترمان ملکه کوچکرمان هاسایت های دیگر

رمان تبار زرین پارت ۳۲

جهت مشاهده پارت های منتشر شده از رمان تبار زرین وارد شوید

باشه، بریدن زبان یه نفر خیلی خشونت‌آمیز بود ولی لهن اشتباه نمی‌کرد. قوانین را می‌دانی، بازی می‌کنی، می‌بازی و تاوانش را پس می‌دهی.

باز هم هورا !

پادشاه بالدور فریاد زد: «کارهای شما بی‌رحمانه‌ست، که شامل گرفتن زن‌ها و اجبار اون‌ها به این‌که برده جنسی شما بشن هم می‌شه. یکی از این زن‌ها مال منه و اون اون‌جا کنار تو نشسته. اگه می‌خوای اون رو کنار خودت نگه داری، من غرامت می‌خوام!»

لهن پرسید: «داری تهدید می‌کنی که ملکه‌م رو می‌دزدی؟»

پادشاه بالدور فریادزنان جواب داد: «اگه چیزی که می‌خوام رو پرداخت نکنی باید خودت رو برای هر اتفاقی آماده کنی، وقتی سربازهام حمله کنن هر اتفاقی ممکنه بیفته.» مردان زره‌پوش پشت سرش صاف ایستادند و لهن تکیه داد.

کاری که نکرد حرف زدن بود.

این سکوت مدتی طول کشید و معلوم شد که پادشاه بالدور بیشتر از این نمی‌توانست این را تحمل کند چون نگاهش به سمت من برگشت.

امر کرد: «سرسی، فوراً بیا پیش پادشاهت! تو به من خدمت می‌کنی.»

جواب دادم: «بهتون گفتم قربان، من شما رو نمی‌شناسم.» از جا پرید و روی پاهایش ایستاد و بلافاصله گوست هم روی هر چهار پایش بلند شد و شروع کرد به غریدن.

پادشاه نعره زد: «دورغ نگو هرزه احمق! بیا پیش پادشاهت!»

لهن به انگلیسی امر کرد: «بشین.» و نگاه پادشاه بالدور با خشم و غافلگیری مشهودی به خاطر این‌که لهن به زبان خودش حرف زده بود، به تندی به سمت او برگشت.

پادشاه بالدور با خشم گفت: «تو حیوان وحشی بوگندو جرأت نداری به من دستور بدی!»

لهن دوباره به انگلیسی گفت: «یا می‌شینی یا با بریدن پاهات از زانو مجبورت می‌کنم بشینی.» بدنم منقبض شد چون می‌دانستم که می‌توانست این کار را بکند و انجامش هم می‌داد. مسلح نبود ولی شک نداشتم که اگر می‌خواست می‌توانست در عرض یک ثانیه سلاح به دست بگیرد.

پادشاه بالدور فریاد زد: «گستاخ! نمی‌تونی توی یه دیدار رسمی به یه پادشاه حمله کنی!»

«تو توی سرزمین‌های جنوب هستی، مرد چاق من هر کاری که بخوام می‌تونم بکنم. حالا یا روی اون ماتحت چاقت بتمرگ یا سرزمینت پادشاهش رو از دست می‌ده. اون وقت پسرت که اون‌قدر ضعیفه که ترجیح می‌ده مرد دیگه‌ای تصاحبش کنه به تخت تو می‌نشینه. که یعنی چون خیلی ضعیفه معشوقش به سرزمینت فرمانروایی می‌کنه.»

پادشاه بالدور دهانش را محکم بست، با این کارش مثل روز روشن شد که این حرف‌ها حقیقت داشت. چشمان درشت شده‌اش کاملاً نشان می‌دادند از این‌که لهن این‌ها را می‌دانست حسابی غافلگیر شده بود.

لهن ادامه داد: «مایه تأسفه، چون مردان زیادی هستن که این رو ترجیح می‌دن ولی پسر تو از اون‌هایی نیست که قدرتمند باشه ولی تو خودت می‌دونی مرد چاق که اون قوی نیست و معشوقش حریص، فریبکار و احمقه. اگر پسرت روی تخت سلطنت تو بشینه به معشوقش اجازه می‌ده افسارش رو بکشه، مردمت شورش می‌کنن و دوباره با سرزمین‌های لانوین یا فلوریدا یا حتی هاوک‌وال متحد می‌شن. همین‌طور شاهزاده نوکتورنو به دنبال انتقام سال‌ها بی‌خردیِ حریصانه به سرزمین میانه می‌تازه و موفق هم می‌شه. سرزمین میانه وقتی که اون‌ها با افتخار تکه و پاره‌ش می‌کنن با خاک یکسان می‌شه.»

پادشاه بالدور چشم‌غره‌ای به او رفت و اعلام کرد. «تموم شد. ما حمله می‌کنیم.» و خواست دستش را بلند کند که لهن به او هشدار داد: «اگه من جات بودم این کار رو نمی‌کردم.»

صدای غرش مانند و آرام و لحن جدی لهن باعث شد دست پادشاه بالدور در میان هوا خشک شود و به چپ‌چپ نگاه کردن به لهن ادامه داد.

وقتی این کار را کرد، لهن گفت: «می‌دونی که ما نقشه داریم به مارو حمله کنیم. می‌دونی کی می‌خوایم به مارو حمله کنیم. امیدوارم فکر نکرده باشی که تو و سربازهات بدون این‌که من بدونم از سرزمینم گذشتین بنابراین این رو هم می‌دونستین که برای دفاع کردن از کورواهن در برابر حمله شما آماده می‌شم.»

پادشاه بالدور حتی یک کلمه هم چیزی نگفت بنابراین حدس زدم که حق با لهن بود، او در حالی به کورواک آمده بود که کاملاً می‌دانست لهن از آمدنش اطلاع داشت و این کار خیلی عجیبی بود.

لهن ادامه داد: «چیزی که من می‌دونم اینه که تو به خاطر طمعت به دست گذاشتن روی ثروت ما اومدی، فکر نکن که حتی یک لحظه‌ هم به این شک کرده باشم که آرزوی پس گرفتن دختر جادوییت رو داشتی. ولی به جاش می‌خواستی ثروت ما رو با خودت ببری. توی مرکز سلطنتت تختت رو با ثروت احاطه کردی، تختت رو، نه سرزمینت رو. سلطنتت حریصانه‌ست. بنابراین فکر کردی که اگه من درخواستت رو رد کردم، وقتی سرم گرم دفاع کردن از شهرمه، ملکه‌م رو می‌دزدی. این یعنی تو سی هزار نفر از سربازهات رو قربانی شمشیر جنگجوهای من می‌کنی، اون هم فقط برای حرص و طمعت. نیازی به گفتن نیست که وقتی سربازهات در حال شکست خوردن هستن، تو حتماً یه نقشه فرار برای خودت داری. این‌طوری می‌تونی صحیح و سالم به سرزمینت برگردی و به سلطنت ظالمانه‌ات ادامه بدی و در عین حال برای برگردوندن عروس زرّینم خون‌بها طلب کنی.»

مکث کرد، پادشاه بالدور هیچ صدایی نداد و کوچکترین حرکتی نکرد و لهن ادامه داد:

«چیزی که نمی‌دونی اینه که ما با کینهاک متحد شدیم. اون‌ها چهل هزار نفر از جنگجوهاشون رو برای حمله به مارو به کمک ما فرستادن. و وقتی تو داری این‌جا جلوی من هارت و پورت می‌کنی و با دونستن این‌که سربازهات پشت سرت صف بستن احساس امنیت داری، سربازهای کینهاک دارن پشت سر اون‌ها آرایش جنگی می‌گیرن. اون دستت رو بلند کن اون وقت منم دستم رو بلند می‌کنم و سربازهات پیش از این‌که بتونن اولین نفس‌شون رو توی هوای کورواهن بکشن قلع و قمع می‌شن مرد چاق. هیچ کدوم از برادرهای من حتی مجبور نمی‌شن شمشیر بکشن البته به جز برای کشتن اون مردهای آهنی که پشتت صف کشیدن.»

دست پادشاه بالدور همان بالا ماند. لب‌هایش شروع به فشرده شدن به هم کردند و لهن حرفش را پایان داد.

«و باید بدونی کمان‌دارهات که یک ساعت پیش سر راه رسیدن ملکه من به حلقه پر شکوه کورواهن کمین کرده بودن هم الان زنده نیستن.»

جفری یک قدم به عقب برداشت. رنگ صورت پادشاه بالدور پرید و دستش پایین افتاد. تمام تلاشم را کردم که لبخند نزنم. گوست روی باسنش نشست.

لهن ادامه داد: «حالا، بدون هیچ صندوقی پر از ثروت‌های کورواک توی دست‌های چاق و حریصت این‌جا رو ترک می‌کنی. با تنها چیزی که این‌جا رو ترک می‌کنی زندگیته و دونستن این‌که اگه یه زمانی نقشه‌ای برای تهدید ملکه زرین من بکشی، به خاطر خفه شدن با تخم‌های خودت می‌میری اونم درحالی‌که داری توی چشم‌های من نگاه می‌کنی.»

پادشاه بالدور به شکل آشکاری آب دهانش را قورت داد. جفری یک قدم دیگر به عقب برداشت

لهن بی‌صبر شد. «من وحشی‌ام پس باید متوجه شده باشی که سخاوت خیلی زیادی با این پیشنهادم به خرج دادم. بنابراین باید این رو هم بدونی که ادامه حضورت توی این‌جا داره صبرم رو لبریز می‌کنه.»

جفری سریع عقب‌عقب رفت و خودش را در بین دریایی از جنگجوهای کورواک در پشت سرش گم کرد.

پادشاه بالدور برای آخرین بار به لهن چپ‌چپ نگاه کرد. بعد بدن چاقش را جابه‌جا کرد و سر مردهای پشت سرش فریاد زد: «اسبم رو بیارین!»

و هنگامی که اسب پادشاه آورده می‌شد و تماشا کردم که برای بالا کشیدن وزن زیادش به پشت اسب به دو بار تلاش کردن نیاز شد و سربازانش هم با کمی تردید سوار اسب‌های خودشان شدند و رفتند. و من در سکوت کنار یک لهن ساکت نشستم.

هنگامی که پادشاه بالدور از دیدم محو شد، به سمت لهن برگشتم و او را دیدم که سرش را عقب داده بود و نگاهش روی زاهنین بود.

لهن فرمان داد: «اون رو ببر به اتاق‌ ما. زندانیش کن. هیچ برده یا همسری همراهیش نمی‌کنه و اون حیوان رو هم ازش بگیر. همین الان این کار رو بکن.» ایستاد و حینی که من با تعجب پلک می‌زدم و به او نگاه می‌کردم، از پله‌ها پایین رفت.

زاهنین دستور داد: «بیا، ملکه زرین من، حالا.» و من سرم را آرام و مبهوت به سمتش برگرداندم.

دستش را به سمت من دراز کرده بود.

به جایی که لهن ناپدید شده بود نگاه کردم و حس کردم سرم با نفس‌های عمیق و سریعی که می‌کشیدم بالا و پایین رفت.

هر اتفاق بدی که در جریان بود هنوز به پایان نرسیده بود. حس ششمم به من می‌گفت هر چقدر که تا به حال بد بوده از این به بعدش بدتر هم خواهد شد.

بدون کمک زاهنین بلند شدم و ایستادم، شانه‌هایم را صاف نگه داشتم و با سری بالا گرفته، به سمت زفیر رفتم.

فصل بیست و هشتم
برملا کردن

در اتاق‌خواب خودم و لهن قدم می‌زدم، سارونگم در پشت سرم در اهتزاز بود و من مدتی طولانی قدم زده بودم. حساب زمان از دستم در رفته بود، می‌توانست یک ساعت باشد یا شاید هم پنج ساعت.

من که احساس می‌کردم پنج ساعت بود.

حتی گوست را هم در کنار خودم نداشتم که وقتم را با او پر کنم، آدرنالین خونم همراه عصبانیتم بالا زده بود. به شدت وحشت کرده و توی ذهن خودم گیر افتاده بودم. صورتم را نشسته بودم و حتی تاجم پر دارم را هم هنوز روی سرم داشتم.

فقط قدم می‌زدم یا به سمت یکی از چهار پنجره می‌رفتم تا ببینم در زیر نور مشعل‌های خیابان چیزی می‌دیدم یا نه.

هیچ چیزی نمی‌توانستم ببینم.

بنابراین بیشتر قدم زدم.

لهن من را توی اتاق خودمان زندانی کرده بود.

من را توی اتاق خودمان زندانی کرده بود.

به من نگاه نکرده بود، با من حرف نزده بود، در واقع با این‌که گفته بود حرفم را باور کرده و از من دفاع کرده بود، ولی در طول مذاکراتش با پادشاه بالدور نه با من حرفی زده بود و نه نگاهی به من انداخته بود.

می‌توانست این کار را بکند و قبلاً هم این کار را کرده بود. وقت‌هایی که در حالت پادشاهی‌اش فرو می‌رفت این کار را کرده بود. ولی حالا که این‌جا بودم می‌دانستم که این فرق داشت. یک چیزی درست نبود. در واقع درست که نه غلط هم بود.

و پادشاه بالدور من را می‌شناخت. گفته بود من را از شش سالگی می‌شناخت.

این‌ها یعنی چه؟

ولی حس می‌کردم می‌دانستم. یک چیزهایی در مورد کشتی دزدان دریایی و پادشاه‌ها می‌دانستم. همه این‌ها با هم جور در می‌آمدند.

تنها توضیح این بود که من در یک دنیای موازی بودم و این‌جا یک سرسی دیگری وجود داشت. کسی که دقیقاً شبیه من بود، کسی که حالا دیگر این‌جا نبود.

و پادشاه بالدور او را ساحر خودش صدا می‌زد.

پس شاید او هم جادو در وجودش داشت، می‌دانست که جادو دارد، می‌توانست از آن استفاده کند و شاید این کار او بود که خودش را از این دنیا بیرون و به دنیای من برده و من را به این‌جا فرستاده بود.

اگر می دانست چطور این کار را بکند، بعد از این‌که به دست دزدان دریایی اسیر شده و بعد هم مأمورین کورواک گرفته بودند، این کار را می‌کرد. اگر از رسم و رسوم آن‌ها در کورواک اطلاع داشت و می‌دانست که چه چیزی در آن آغل انتظارش را می‌کشید، این کار را می‌کرد. می‌دانستم.

من را به این‌جا می‌فرستاد.

خدای خوب.

با دانستن این‌ها فهمیدم که او هیچ وقت نمی‌خواست من به دنیای خودم برگردم. اصلاً نمی‌دانست من چه کسی و یا چطور آدمی بودم. بلکه فقط فکر می‌کرد که از کابوسی دهشتناک فرار کرده بود.

که یعنی از آن‌جایی که جادوی من تحت فرمانم نبود و فقط با احساساتم خودی نشان می‌داد، نمی‌توانستم برگردم و همه چیز را برای پدر و دوستانم تعریف و با آن‌ها خداحافظی کنم و مطمئناً هیچ رفت و برگشتی هم در کار نبود.

تا ابد در همین‌جا گیر افتاده بودم و حالا مطمئن نبودم که این چیز خوبی باشد.

در باز شد و لهن قدم در اتاق گذاشت. در پشت سرش بسته شد و صدای انداخته شدن کلونی که وقتی زاهنین ساکت من را به این اتاق آورده بود آمده بود، دوباره به گوش رسید. چند ثانیه بعد از این‌که زاهنین کلون اتاق را پشت سرم انداخته بود، صدای انداخته شدن کلون در اتاق حمام را هم شنیده بودم. از اتاق لباس‌ها و حمام‌مان هیچ دری رو به بالکن نبود.

زندانی شده بودم.

«لهن-» صدایش کردم و به سمتش راه افتادم.

زمانی که کف دستش را به سمتم گرفت و غرغرکنان حرف زد، متوقف شدم. «به من نزدیک نشو ملکه من.»

اوه- اوه.

قلبم فشرده شد و شکمم پیچ زد و هر دو درد گرفتند… خیلی زیاد درد گرفتند.

زمزمه کردم: «لهن.»

دستانش را روی سینه‌اش چلیپا کرد و با پاهایی فاصله گرفته از هم ایستاد. «همه چیزهایی که از دست دادی رو بهت می‌گم. بعد از این‌که مجازاتم به خاطر این گستاخیش که توی یه مراسم انتخاب شرکت کرده و با ملکه من بدون اجازه من حرف زده بود، روی این جفری اجرا شد، اون بی‌معطلی پیش پادشاهش برگشت. وقتی اون‌جا رسید گزارش داد که دکس یه داکشانای زرین کنار خودش روی تخت نشونده و اطلاع داده که تبار زرین رو تأسیس می‌کنه.»

وقتی حرفش را قطع کرد سر تکان دادم و او ادامه داد.

«با توصیفاتی که از ملکه من برای پادشاه بالدور تعریف می‌شه، پادشاه زن رو به عنوان ساحره اختصاصی خودش شناسایی می‌کنه. زنی که با قدرت خیلی زیادی به دنیا اومده بود، بنابراین بچه توسط پادشاه بالدور گرفته می‌شه تا تحت فرمانش باشد. بچه با قدر و زیبایی خیلی زیادی بزرگ می‌شه. بنابراین اون هم از جادوی دختر و هم از بدنش به میل خودش استفاده می‌برده.»

وای خدا. بیچاره آن یکی سرسی که حالا در دنیای من بود.

لهن افکارم را قطع کرد و ادامه داد: «معلومه که ساحره‌ش از توجه اون و یا اجباری که برای خدمت به اون داشته لذت نمی‌برده. خیلی وقت پیش فرار می‌کنه. باید فاصله زیادی بین خودش و پادشاهش می‌انداخت ولی کشتی‌ای که سوارش بود توسط دزدهای دریایی روی دریای سبز غارت می‌شه و اون به دست مأمورین کورواک می‌افته. با این حال وقتی بالدور شنید این‌جا هستی، حتی یک ثانیه هم برای این‌که سربازهاش رو به دور هم جمع کنه و به سمت کورواک به راه بیفته وقت تلف نکرد.»

لهن آن یکی سرسی را «او» خطاب می‌کرد که یعنی می‌دانست او من نبودم.

شروع کردم: «لهن-»

زمزمه کرد: «ساکت.»

«ولی-»

نعره زد: «ساکت!» به سمت من خم شد و انرژی پر خشونتش اتاق را پر کرد و من بلافاصله با نفس کشیدن به مشکل برخوردم.

و همین‌طور ساکت شدم.

به من چشم دوخت و من هم در چشمانش نگاه کردم. با لرزی که تهدید می‌کرد به جانم بیفتد جنگیدم و موفق شدم.

سرانجام به حرف در آمد و حرفش را آرام گفت: «تو اون نیستی.»

یک ثانیه‌ای طول کشید تا شجاعتم را جمع کنم و سر تکان بدهم. ولی این کار را کردم.

دوباره به من چشم دوخت. سپس زمزمه کرد: «نمی‌دونم چی هستی.»

وقتی درد در وجودم ریشه دواند، نفسم را حبس کردم. چون چنان این را گفته بود که انگار نه تنها نمی‌دانست من چه بودم که انگار شک داشت وقتی سر در می‌آورد هم از آن منزجر می‌شد یا نه.

صدایش را نشنیدم چون تمام تمرکزم توی همین اتاق بود ولی آن بیرون باران ملایمی باریدن گرفت.

هنگامی که دوباره به حرف آمد، درد دوباره با ده برابر قدرتش برگشت.

«چیزی که من می‌دونم اینه که تو خیلی قدرتمندتر از اون هستی که شک داشتم. من رو با زیباییت جادو کردی. با ماه‌ها فریب من رو تحت‌تأثیر قرار دادی. من رو با دهان و بدن ماهرت گول زدی که یه بچه بهت بدم، به تو، به یه موجود ناشناخته. به کسی که جن‌ها دزدیدنش.»

این خیلی درد داشت، نتوانستم جلوی زمزمه کردنم را بگیردم. «لهن عزیزم، لطفاً به حرفم گوش کن.»

چانه‌اش را برایم بالا برد. «حرفت رو گوش می‌کنم ولی بهت هشدار می‌دم این تنها فرصتیه که حرفت شنیده می‌شه بنابراین بهتره هر چیزی که می‌گی متقاعدکننده باشه.» به او خیره شدم و او دستوراتش را با این حرف پایان داد: «و وقتی داری حرف می‌زنی با اون اسم‌های پر محبتت من رو خطاب نمی‌کنی.»

آب دهانم را قورت دادم، هشدارش را جدی گرفتم و ذهنم شروع به کار کرد.

او پادشاه قبیله‌ای وحشی و ابتدایی بود و چیزی که من باید به او می‌گفتم، نتیجه خیلی خوبی نداشت، این را می‌دانستم. خدایا اگر در دنیای خودم به کسی می‌گفتم چه اتفاقی افتاده بود، آن‌ها فکر می‌کردند من دیوانه بودم و با باورهایی که داشتند حرفم ابداً با عقل جور در نمی‌آمد.

ولی چاره دیگری نداشتم. و با نگاه کردن به او فهمیدم که باید خیلی وقت پیش همه این‌ها را خودم به او می‌گفتم نه حالا و به فرمان او. نمی‌دانستم گفتن حقیقت تغییری در شرایط ایجاد می‌کرد یا نه ولی باید تلاشم را می‌کردم.

اعتراف کردم: «من مال این دنیا نیستم.»

سریع جواب داد: «این رو می‌دونم سرسی.» پرسید: «از شکل دیگه‌ای به این ظاهرت در اومدی؟» وقتی با این سؤالش پلک زدم، منظورش را توضیح داد: «شکل واقعیت چه شکلیه؟»

سرم را تکان دادم و دست‌هایم را بلند کردم. «من این ظاهر رو به خودم نگرفتم. این منم. همیشه این‌ شکلی بودم.»

چانه‌اش سفت شد و نگاه خیره‌اش برق زد.

حرفم را باور نکرده بود.

ادامه دادم: «من… من توی اون آغل پیش زن‌های دیگه شکار بیدار شدم. توی خونه خوابیدم، توی سیاتل-»

لهن به تندی گفت: «سیاتل کشوریه که وجود نداره ملکه من. وقتی به من در مورد سرزمین مادریت گفتی فکر نکردی که من در موردش از کسایی که به دوردست‌ها سفر کردن تحقیق می‌کنم؟ هیچ کدوم از اون‌ها چیزی از سیاتل نشنیدن.»

جواب دادم: «توی دنیای من وجود داره.»

به تندی گفت: «این، همون چیزیه که باور دارم.»

«لهن-»

با بی‌صبری امر کرد: «ادامه بده سرسی.»

«من… باشه.» سرم را تکان دادم. «دنیای من با این‌جا فرق داره. خیلی فرق داره. این-»

حرفم را قطع کرد: «چیزهایی داره که بهش می‌گن هورمون و میکروب. و اون کاری رو که برای پسر بوهتان انجام دادی رو می‌کنن تا جلوی خفه شدن مردم رو بگیرن. به زن‌ها موقع بارداری اجازه شراب نوشیدن نمی‌دن. گوشت دو طرف زخم رو بعد از این‌که با الکل می‌شورنش به هم می‌دوزن. یه جایی دارن که بهش می‌گن مکزیک. اونا از کلمه وحشتناک برای بیان تمام احساساتشون وقتی با ترس و تعجب ترکیب می‌شه استفاده می‌کنن. با برده‌ها مثل خانواده‌شون رفتار می‌کنن. ملکه‌شون آزادانه در بین مردم راه می‌ره، خودشون رو مثل تمام ملکه‌های دیگه از دیگران جدا نگه نمی‌دارن.»

وای. اون واقعاً به رفتار من توجه کرده بود.

لهن به حرف زدن ادامه داد: «تو نشانه‌های خیلی زیادی به من نشون دادی که اهل این دنیا نیستی ولی من اونقدر مست وجودت بودم اون‌قدر فریفته روح درخشان توی چشم‌هات بودم که تک‌تک‌شون رو نادیده گرفتم.»

با ملایمت گفتم: «این طوری نبود.»

یک ابرویش را بالا انداخت و پرسید: «نه؟»

«نه.» سرم را تکان دادم و دستم را بلند کردم. «لهن… من… این‌جا برای من خیلی عجیبه، خیلی ولی من… خب، تحمل کردم، باهاش کنار اومدم، باهاش وفق پیدا کردم و من…» تردید کردم و آب دهانم را قورت دادم و گفت: «عاشقت شدم.»

انرژی توی اتاق تغییر کرد و خشونت‌بارتر شد، آن‌قدر پر از خشونت که انگار روی تنم نبض می‌زد.

غرید: «دیگه هیچ وقت این حرف‌ها رو به من نزن مگه این‌که بخوای طعم پشت دستی خوردن از من رو بچشی.»

به غضبی که توی چشمانش می‌درخشید خیره شدم.

جدی بود.

خدایا.

یعنی همه این‌ها واقعاً داشت اتفاق می‌افتاد؟

به خیره شدن به صورت زیبای خشمگین و به مانند سنگش ادامه دادم.

بله داشت اتفاق می‌افتاد.

داشت اتفاق می‌افتاد.

و با این فکر دوباره به ذهنم خطور کرد که من دوباره در این اتفاق‌ها بی‌تقصیر بودم. بی‌گناه بودم. تنها کاری که کرده بودم خوابیدن بود. و از آن موقع تا حالا کابوس‌های بی‌شماری دیده بودم. از کابوسی ترسناک به کابوسی ترسناک‌تر پرت شده بودم. ملکه خوبی بودم. همسر خوبی بودم. معشوقه خوبی بودم. همه چیزم را به او داده بودم. بدنم، دنیایم، عشقم و حالا هم فرزندش را در شکم داشتم.

لعنت…!

خبر خوب برای طرفداران این رمان حتما بخوانید:

با توجه به حفظ حقوق نویسنده این رمان

کانال اصلی تلگرام نویسنده این رمان زیبا برای دوستانی که مایل هستند پارت های این رمان را سریعتر از تمامی سایت ها بخوانند قرار داده شد.

جهت اتصال به کانال اصلی رمان تبارزرین با توجه به اطمینان از اتصال شما به تلگرام اتصال به کانال اصلی تلگرام رمان تبار زرین کلیک کنید

دانلود تمامی آهنگ های میثم ابراهیمی یکجا

نوشته رمان تبار زرین پارت ۳۲ اولین بار در مستر رمان. پدیدار شد.

مشاهده کامل از اینجا کلیک کنید

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

بستن
دکمه بازگشت به بالا